ชีวิตและกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ

หมดแล้วกิจกรรมจูนไรท์ ที่เหมือนจะได้อัพทุกวัน เอาเข้าจริงก็แรงเฉพาะช่วงแรกๆ

ช่วงหลังอัพไม่ขึ้นเพราะมีอะไรมากมายเวียนผ่านมาให้ทำ ให้คิด ชีวิตมันช่างยุ่งแท้น้อ

ผลจากการอัพไม่ขึ้นทำให้ดอกไม้ไม่บาน ดาวไม่หมุน มักกะรีผลก็ไม่ขึ้น แง้ๆๆ เสียดายนิดหน่อย

แต่ก็นะ โทษใครได้เล่า

เมื่อเช้าฝนตก ฟ้าครึ้ม หลังจากอุณหภูมิขึ้นไปแปะสี่สิบองศามาหลายวัน ฝนทำให้เย็นขึ้นมานิดหน่อย 

ฝนปรอยๆ บรรยากาศเปียก ชวนให้คิดถึงบ้าน เพราะตอนนี้บ้านเราก็หน้าฝนแล้ว

เราชอบหน้าฝน บ้านเก่าหลังคาเป็นสังกะสี เวลาฝนตกเปาะแปะกระทบหลังคา รู้สึกว่าเสียงมัน

เพราะ กล่อมให้หลับได้ดีนักแล.. อีกอย่างหลังฝนตกเสร็จ กลิ่นดินจะหอมกว่าปกติ อากาศก็เหมือน

จะสดชื่นขึ้น อุณหภูมิใจและกายก็จะเย็นลง เหมือนเว่อไป ก็แค่ฝนตก แต่เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆนี่นา

เฮ้อ ยิ่งพูดยิ่งคิดถึงบ้านแฮะ 

ตอนนี้บ้านเก่าหลังนั้นไม่มีอีกแล้ว คำว่าบ้านสำหรับเราตอนนี้ฟังดูช่างห่างไกลเหลือเกิน 

พอเข้ามหาลัย บ้านหลังนั้นก็ถูกขายไป ตอนนี้ก็ยังอยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง ลอยไปลอยมา 

เป้าหมายที่อยากทำตอนนี้ก็คือ มีบ้านหลังเล็กๆ ให้แม่สักหลัง

แต่ขณะนี้กำลังอยู่ในช่วงเดินทางไกล ไม่รู้เมื่อไหร่จะถึง รอหน่อยนะคะแม่...

......................

เขียนเรื่อง june write อยู่ดีๆ ไหงมาจบเรื่องบ้านได้เนี่ย  

แต่ถึงยังไงตอนนี้ก็มีบ้านหลังใหญ่ๆ อย่าง exteen อยู่นี่เนอะ

ขอบคุณทุกคนที่แวะมาเยี่ยมบ้านหลังเล็กๆ หลังนี้นะคะ 

รักษาสุขภาพค่ะ