ชีวิตและกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ

ในที่สุด เราก็ทำได้ เย้

วันนี้คือวันสุดท้ายที่ทำงานในฐานะพี่เลี้ยงเด็กออแพร์ 

กว่าจะมาถึงวันนี้ น้ำตาร่วงไปหลายเผาะเหมือนกัน ดีใจที่เราไม่หนีกลับบ้านไปซะก่อน 

วันสุดท้ายที่อยู่กับน้อง ใจหายเหมือนกัน สงสัยจะคิดถึงมากที่สุดก็น้องตัวเล็กนี่แหล่ะ

ตอนอุ้มไปนอนกลางวัน เหมือนน้องรู้เลยแฮะ กอดเราใหญ่เลย T^T

หลังจากเลิกงาน เพื่อนก็มารับเพื่อเดินทางไปเมืองหลวงของเท็กซัสกัน >> Austin 

ออกจากบ้านประมาณบ่ายสามโมงครึ่ง ถึง ที่พักที่ Austin สามทุ่มแป๊ะ ศิริรวม เกือบหก ชม.

ปกติจะใช้เวลาเดินทางประมาณสี่ ชม. แต่รถติดที่ดัลลัสสอง ชม. เพราะพรุ่งนี้มีเกมส์อเมริกันฟุตบอล

คนจึงเดินทางเข้าดัลลัสเยอะ เกือบไม่ไหว เวียนหัวเพราะรถติดมากๆ

นี่แหล่ะหนา สงสัยจะอยู่ในเมืองกะใครเค้าไม่ได้ แพ้รถติด

และก็ด้วยสาเหตุนี้ทำให้ตัดสินใจเปลี่ยนงานจาก บริษัทชื่อดังใน กทม

กลับไปทำงานตัวดำอยู่บ้านนอกเมื่อปีที่แล้ว ไม่ไหวกะรถติดจริงๆ 

เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนกลับบ้าน ต่อจากนี้ ไปไหนดีหนอ

รักษาสุขภาพนะคะ